Првпат тоа ми се случи додека бесцелно го чекорев градот цел ден. Затоа што собата, од која знаев да не излегувам со денови, ми стана некако претесна. Конечно. Сѐ во неа наеднаш како да ми се струполи врз главата и телото, како целиот да ме покри, ме зароби, како да ме здроби. Во тој силен неред таа како веќе да не беше моја. Како во неа да беше некој друг, а не јас.

Морав да излезам, да избегам. Да, нешто се случи во неа и јас со еден единствен голем скок се најдов помеѓу луѓето.

Кога првпат ми се случи да ме има само кога ме има, а кога ме нема никој никаде да не може да ме пронајде, луѓето како воопшто да не ме забележуваа. Како да сум само сенка која ми ја газат без скрупули, со сета сила и празнотија. Притоа не водејќи сметка дека ме повредуваат, дека ме разболуваат. Се обидував да ги подзапрам, да им се покажам, некако нечујно, молчаливо, ненаметливо да им го дефинирам сопственото присуство помеѓу нив, но секој таков или каков годе друг обид ми беше залуден. Не помагаше ниту кога одев во чекор со нив, чекор пред нив, па зад нив, здивот во тилот да ми го почувствуваат.

Се обидов да ги поздравам, да им се насмеам, да ги насмеам со некаков кловновски гест научен уште во детството. Ама ништо. Сите тие луѓе околу мене се гледаа само себеси, си ја држеа насоката, рамнодушни или возбудени, загрижени или преморени од делничните обврски и празничните осами.

Се обидов да ги следам некое време. Најнапред еден старец кој гласно му зборуваше на некое свое Јас. Се обидов да поведам дијалог, но тој ни да ме чуе, ни да ме послуша. Одамна влегол во свој единствен монолог и не јас, туку кој било друг не би можел да го извади од него. Впрочем, тоа воопшто не ме изненади. Веќе почнав да прифаќам како навик дека ме нема, па продолжив да го следам само слушајќи го. Постојано ги повторуваше овие неколку реченици:

„И ти ме остави кога сите ме оставија. Ама јас не те оставив, ниту некогаш ќе дозволам да бидеш сама. Да бидеш поразена како мене…Барем децата да беа со мене. Те заборавам од ден на ден се повеќе? Да беа со мене, тоа никогаш не ќе можеше да се случи…Дури имам снага, дури сум секаде кај што сум, биди сигурна дека ќе бидам само твој.”

Чуден некој старец. Брадосан, неизмиен, извалкан и бос. Се прашував зошто времево го остава ваков.

Само еднаш во монолог со мене:

„Во книгата „Соломонови изреки“, од Стариот завет, пишува: „Премудроста говори високо на улицата, го крева гласот свој по плоштадите, проповеда во главните места на собирите, при влезовите на градските порти смело говори: „До кога незналци ќе го сакаат незнаењето? До кога бујните ќе се насладуваат од бујноста? До кога глупавите ќе го мразат знаењето?“ И уште пишува: „Со мудрост куќа се изградува и со разум се зацврстува, а со умешност нејзините простории се исполнуваат со секакви скапоцености и добра. Мудриот човек е подобар од силниот, а разумниот – од оној што има голем имот“. Запомни го тоа“.

Го напуштив, го оставив да продолжи да си самува откако ми го дорече она што го запомнав од Соломона. Потоа се симна по скали во визбата на старата дотрошена куќа, на почетокот од една споредна уличка.

Од спротива ми се доближуваше еден друг старец. Имаше некоја елеганција во чекорот. Исправено тело, суредени мустаци и залижена коса со патец на средината. Висок и тенок, како стар ерген кој мора да се брани од навали на убави жени за да си го зачува стилот. Облечен како и секој друг во негови години: костум веќе подизлижан од носење, бела кошула со малку накривена шарена вратоврска, беспрекорно ласнати црни чевли и шапка на глава со рамен перваз, да му паѓа сенка пред очи кога сонцето му е над глава.

Запре пред мене, ме одмери внимателно, и ми се обрати:

„Простете, Господине, јас Ве познавам лично Вас или во Вас препознавам некој друг?“

Одговорив кратко и рамнодушно:

„Не е возможно да ме познавате“.

И го одминав. Го оставив поприлично изненаден. Му го чувствував погледот едно време, како да ме следи шепот што не содржи јасен збор и логична реченица. Брзо заборавив на него тој ден.

Во собата ме врати некој нејасен страв од она што го доживеав на плоштадот. Зошто се случи тоа што се случи, јас навистина не знам, но сигурен сум дека се случи намерно.

На балконот од старата зграда, од која на народот му се обраќале многумина кои времето на промените ги замолчува уште пред историјата да ги заборави или да ги нареди на вистинските места, најмногу на маргиналните, заборавните, излезе една млада девојка облечена во бел невестински фустан. Убава оддалеку, одблизу со катран црна коса и бело лице. Почека некој да ја забележи, почека сите да ја здогледаат, па да го стори она што го беше наумила.

Сите до еден занемевме кога се качи на железната тенка ограда и го соблече фустанот. Некоја минута, гола, одвај ја одржуваше рамнотежата. Оние што очекуваа дека ќе падне почнаа да и довикуваат нешто и да ги креваат рацете кон неа. Некој јасно и гласно, да може да чуе, подвикна: „Не го прави тоа!“, ама беше очевидно дека до неа ништо не допираше. Како да беше и нема и глува.

А јас веќе знаев. Бев сигурен што ќе се случи. Голата девојка го одмери народот, застана како извајан кип од минатото на сонце, постоја едно време така вкочанета, со рамнотежа во себеси, а потоа слезе од оградата и ја снема од балконот. Помина некоја минута, па потоа уште еднаш му се покажа на народот дополу, со голите гради истурени кон него. Најпосле едноставно исчезна како никогаш да не се беше појавила на балконот од старата зграда на плоштадот спроти Улицата на цвеќињата.

Се вратив во мојата соба. Во неа се уште беше некој друг. Во неа се уште немаше место за мене.

Мислев на голата девојка на балконот од старата зграда на плоштадот. Мислев и на старецот што ми го цитираше она од Соломона. И на оној кому му се сторив познат, а никогаш во мојот досегашен живот го немав сретнато.

Тоа се случи првиот пат. Кога почнав да се наоѓам помеѓу луѓето. Првиот пат кога си докажав на себеси дека ме има само кога ме има, а кога ме нема никој никаде не може да ме пронајде.